اقتصاد مقاومتی؛ تولید - اشتغال | پنج‌شنبه، ۳ فروردین ۱۳۹۶

بازگشت به صفحه کامل

22 بهمن، روزی که مردم باهم و برای هم زیستند

22 بهمن یادآور حماسه ها و روزهای پر از خاطره ای است که ملت ایران باهم و برای هم زیستند تا بتوانند یک صدا در مقابل ظلم ایستاده و بساط رژیم ستم شاهی را برچینند.

سالگرد این روز بزرگ که می رسد، شاید از حرکت آرام و روان مردم در کوچه ها و پس کوچه ها نتوان به حماسه ای که در حال شکل گیری است، پی برد.
 
حماسه ای که فارغ از سرما، باران و برف هر سال پرشکوه تر از سال گذشته برگزار و جهانیان را شگفت زده می کند که چگونه است این ملت پس از گذشت 36 سال از پیروزی انقلاب اسلامی و گذشتن از فراز و نشیب های که در این سالیان در مواجهه با جنگ ها، تحریم ها و ترورها داشتند، همچنان و چه بسا مستحکم تر از گذشته به نظام اسلامی خود پایبندند و با حضور خود در صحنه های حساسی همچون امروز، مهر تاییدی بر حقانیت جمهوری اسلامی می زنند.
 
وقتی با یکی از موسفیدان در راهپیمایی هم قدم می شوم، تصور می کنم او از من جوانتر است و می توانم روح نشاط و قدرت را در تک تک گام ها و شعارهایی که از ته قلب فریاد می زند، حس کنم.
 
گویی روح جوانی پس از گذشت 36 سال بار دیگر در این کهن مرد رسوخ کرده است و واگویه های وی از چگونگی پیروزی انقلاب و تظاهرات آن روزها بار دیگر برق جوانی را به چشمانش به ارمغان می آورد.
 
صلابت و صداقت را می توان از تک تک کلمات و جملاتش حس کرد و به گونه ای با شور و اشتیاق از خاطرات آن روزها می گوید که گویی من نیز در آن لحظه ها حضور دارم و با وی در حس و حالی که دارد شریک می شوم.
 
از زخمی و شهید شدن دوستان و آشنایانش که لب به سخن می گشاید تو می توانی با وجود سرما و بخاری که از دهانش خارج می شود، خیس شدن گوشه چشمانش را ببینی و بدانی که ملت ایران در آن روزها به واقع از داشته ها و نداشته های خود گذشتند تا امروز شاهد اقتدار کشور باشیم.
 
وقتی پیرمرد از شعارهای رایج آن روزها می گوید ناخواسته صدایش بلندتر می شود و تو می توانی از میان چین و چروک صورتش، چهره جوانمردی را ببینی که در آن روزها در صفوف به هم پیوسته راهپیمایان شعار مرگ بر شاه سر می داد.
 
خواسته ها و آرزوهایش کم و در عین حال حاوی نکات حساس و مهمی است که انسان را به اندیشیدن وا می دارد، نخسیتن خواسته اش را با آرزوی سلامتی برای رهبر آغاز می کند و زیر لب صلواتی می فرستد.
 
دعوت به اتحاد و همبستگی بین تمام ارکان نظام را با قدرت هرچه تمام بیان می کند و با گفتن چند مثال از این دو خواسته خود رمزگشایی می کند.
 
می گوید از روزهای بسیار دوری از تاریخ این ملت که با تفرقه میان گروه ها و جناح ها، شکست خورده و کیلومترها از خاک خود را از دست داده ایم و چگونه با رمز اتحاد، زیر چتر رهبری در برهه هایی همچون دوران هشت سال دفاع مقدس سربلند از جنگ در مقابل قدرت های جهان به خانه های خود بازگشته و وجبی از خاک خود را به دژخیمان نداده ایم.
 
این ها را می گوید و در خیل جمعیت از من دور می شود و جایش را نوجوانی خوش برخورد و خنده رو می گیرد.
 
در پاسخ به علت حضورش در راهپیمایی 22 بهمن، با لبخندی به دوستانش اشاره می کند و می گوید: امسال دوازدهمین سالی است که با دوستانش در این راهپیمایی شرکت می کند و این حضور را وظیفه ملی و دینی خود می داند.
 
دوستانش را بچه محل صدا می زند و از نخستین راهپیمایی شان می گوید که چگونه دست یکدیگر را محکم می گرفتند تا مبادا کسی گم شود، چرا که در آن روزهای کودکی، اینگونه حرکت کردن پیش شرط حضور آنها جدا از والدینشان در راهپیمایی 22 بهمن بود.
 
پرچمی از اسراییل در دست دارد و دست دوستش نیز می توان بطری نفتی را دید که آماده کرده اند در پایان راهپیمایی به آتش بکشند، از وی علتش را که می پرسم، با جدیت و قاطعانه از کشتار فلسطینیان و ضرورت حمایت جهانیان از مردم مسلمان این کشور می گوید.
 
از کودکان، مردان و زنان فلسطینی می گوید که مظلومانه قربانی زیاده خواهی ها و سلطه گری های این رژیم غاصب شده اند و باید در اینچنین روزهایی که چشم جهانیان به ملت ایران دوخته شده است، حمایت قاطعانه خود را از آنها فریاد زده و اعلام بکنیم.
 
کمی آن طرف تر زنی کودکی به آغوش دارد و با وجود بارش برف و سرما همچنان به همراهی با راهپیمایان اصرار دارد و از قافله عقب نمی ماند.
 
خودم را نزدیک تر می کنم و علت حضورش را می پرسم که در جواب در حالی که دستان کودکش را برای گرم کردن در دست می فشارد، پاسخ می دهد: این ملت مدیون خون شهدای انقلاب و جنگ تحمیلی است و باید از هر فرصتی برای تجدید میثاق با آرمان های آن عزیزان استفاده کرد.
 
وی با بیان نشانه های اقتدار خدشه ناپذیر نظام جمهوری اسلامی در طول تاریخ انقلاب، پیشرفت های عظیم علمی و فناوری کشور همچون دستاوردهای علوم هسته ای و نانو را نشات گرفته از این اقتدار و امنیت و نتیجه تلاش و مجاهدت های دانشمندان پس از انقلاب می داند.
 
وی تبلیغات غرب در رسانه ها و ماهواره ها مبنی بر کم رنگ شدن روحیه انقلابی مردم را ناثواب و بی اثر در ناامید کردن مردم از آرمان های نظام می داند و تاکید می کند این یاوه گویی ها نه تنها ذره ای از روحیه انقلای مردم نمی کاهد بلکه عاملی است در جهت عمیق تر شدن روحیه اتحاد و همبستگی ملت ایران چرا که این مردم با تاسی از رهبر فرزانه خود هرساله حضوری باشکوه تر در جشن پیروزی انقلاب دارند که این به معنی تجدید میثاق با رهبری و آرمان های انقلاب است.
 
در راه بازگشت صحنه ها و سخنانی که دیده و شنیده ام را در ذهن مرور می کنم و می اندیشم که ملت شریف ایران با وجود گذشت چندین نسل از پیروزی انقلاب، همچنان ادامه دهندگان واقعی پیشگامان اصلی انقلاب هستند و این روحیه هیچگاه کمرنگ نخواهد شد. 
 
استان آذربایجان شرقی با 45 هزار و 491 کیلومتر مربع وسعت و سه میلیون و 724 هزار و 620 نفر جمعیت، یکی از استان های 31 گانه جمهوری اسلامی و بزرگ ترین و پرجمعیت ترین استان ناحیهٔ شمال غربی ایران محسوب می شود. 
 
مرکز این استان کلان شهر تبریز است و در سرشماری همین سال با یک میلیون و 695 هزارو 94 نفر پرجمعیت ترین شهر استان آذربایجان شرقی بوده است.